II

Uzun gecelerim ve uykusuz gözlerim vardı onu seveli. Beni benden alalı, gönlümü çalalı da çok olmuştu. Gönül başkasında olunca uyku firar olurmuş. Gözleri yoktu ya, uykumda. Gözleriyle dönerdi bana firar olan uykum, ben uykuyu onun dizlerinde tadardım. Bilirdim gelecekti birazdan can dostum. Hem dostumun hem sevdiğimin dizlerine koyup başımı uykumun en tatlı yerinde uyanacaktım bir sabah ezanına. Geldi, gözleriyle beni benden aldı, dizlerine uzandım, bir sabah ezanında uyandım, yine elimde onun resmi. Resmine bakardım. sessizce belki de kimsesizce mırıldanırdım. “Yine daha çok sensizim.” Bilirdim hep böyle yapardı. Hiçbir sabah uyanamadım gözlerine, gelişinin o doyumsuz tadı’nı gözlerimde bırakıp giderdi. Her zaman ve yine. Bir sabah uyandım ki içimde bir korku, göğsümde resmi, dilimde adı, sanki son görüşümdü onu. Bir sabah uyandım içimde bir ölü, bir de sabah ezanı. Uyandım başka bir güne başka bir günde gül kızıllığı sabahıma.. Gelişini bekledim, bekledim içimin tükenen gücüyle. Hiç bu kadar uzun susmadı. Hiç bu kadar uzun gitmedi. Uzun bir gün sonunda, bir sabah ezanıyla uyandım ki; Kan ter içinde bütün tenim, odam çığlık çığlığa, onu gördüm düşümde, gözleri nemli eli kan içinde, bana unut dedi. Düşümde de üşür oldum. Titredi yüreğim, sustum ve uzaklaştım. Sessiz kaldım, tutuk kaldım, yalnız kaldım, yıkıldım ve yakıldım sanki. hiç bitmeyen dünya yollarında bitmesin diye bu büyü, yalan yalan diye sayıklarken uyandırdı. O sabah ezanı. Alındım çok alındım başımın ucunda ki hançeri görünce, sen vursaydın. Kör bıçağını bilemezdim kendi tenimde. Sen vursaydın. Adım serseriye çıkmasaydı. Şimdi dünya yollarında bir yanım mavi, bir yanım serseri. Görürseniz durmayın. Benim içim yeni bir yer olana kadar. O artık sabah ezanı.

Devamı olan 14 deneme şeklinde kaleme aldım.. Önümüzdeki 14 gün içinde paylaşacağım hepsini ama sadece 13 tanesini.